In samenwerking met soundslike organiseerde het Narafi een wedstrijd voor talentvolle Belgische bands waaraan een fotoshoot en live-captatie gekoppeld werd. Woensdag was het de beurt aan de sympathieke bende van Bad Cirkuz met “moi” als fotograaf van dienst. Een kleine grabbel uit de reeks beelden, in zwart-wit naar analogie met de opgenomen videoclip.
In het kader van een schoolopdracht – Exploring the residual landscape – trok ik enkele weken terug, gewapend met een TC en 90mm objectief, naar de bruinkoolmijnen van Garzweiler, Duitsland. De term ‘residual’ is in dit geval wel heel letterlijk te nemen met een desolaat bedrijfsoppervlak van 25 vierkante kilometer.
Een impressie…
De Lokerse Feesten vzw gaat andermaal op zoek naar een nieuw promotiebeeld voor de aankomende editie. Bent u de winterpret kotsbeu en ziet u de zomer al met rasse schreden naderen, ziet u wel iets in de aardige beloning voor de winnaar of bent u gewoon, net als ik, een fan van de Lokerse Feesten, dan is dit misschien wel iets voor u. Voor tekst en uitleg verwijs ik u graag naar hun site.
Een beeld maken in opdracht bestaat veelal uit verschillende fases: een concept bedenken, een invalshoek kiezen, benodigdheden verzamelen en de uiteindelijke opname. Helaas durft het bij die voorlaatste stap wel eens mislopen bij mij, omdat ik er meestal vanuit ga dat alles altijd voorradig is.
Zo ook bij de opdracht ‘water’ die ons – laatste jaarsstudenten aan het Narafi – eerder dit semester werd voorgeschoteld. Benodigdheden: een setje neutrale densiteitfilters, makkie toch, vlug even binnenlopen in een fotozaak en dan naar zee… Dat ‘vlug even binnen lopen’ bleek echter nogal relatief: vier fotozaken en een uur of zes later eindelijk een setje Lee-filters te pakken gekregen. Het leek wel of ik was op zoek naar een artefact uit een verloren gegaan tijdperk.
Een tweetal beelden uit de reeks…
63 dagen… zolang heeft het geduurd vooraleer ik én eens vrij was én er op die moment aan dacht een bezoek te brengen aan de expo ‘Glans en Duister’ van Eric Standaert. Een week later en ik stond voor gesloten deuren, schrijnend als u weet dat ik er op zo’n 15 minuten wandelen vanaf woon.
Je mag het gerust een zintuiglijke exploratie noemen: de presentatie zit, op het gekraak van de catwalk na, perfect in elkaar. Fotografisch zat dat ook best oké, maar ik bleef toch een beetje op mijn honger zitten. Waarschijnlijk te wijten aan het feit dat ik de meeste beelden al eens had opgepikt hier en daar… maar toch.
De honger werd echter gestild door een andere expo lopende in het Caermersklooster, gewijd aan een legendarisch acteur uit de stomme film, Harold Lloyd. Met name de foto’s genomen op de filmsets konden mij enorm boeien. Grappige, sterke beelden boordevol uitgesproken emotie, expressie en non-verbale communicatie, eigen aan de stomme film. Echt een aanrader.
Voor de kerstshoppers: beide exposities lopen nog t.e.m. 21 december in het Caermersklooster te Gent.
De vriendin is er even niet, de huisdieren zijn niet vatbaar voor mijn sarcasme, ironie of flauwe humor én zelfs de buren zijn erop uit getrokken voor hun wekelijks drankgelag… Niemand om te ambeteren, dus een mens gaat rare dingen doen. In dit geval even het blog vanonder een dikke laag stof gehaald, alles weggegooid en met een fris kleurtje opnieuw begonnen.
Gaan we het deze keer up-to-date kunnen houden? Geen idee, mijn tijdelijke motivatie krijgt het alvast zwaar te verduren onder mijn realiteitszin, maar toch gaan we ervoor. Elke week minstens één bericht, dat moet lukken!! Toch?
